من +خدا ـ یادداشت های سفر حج شهریور 1383 ـ 3

جمعه 13 شهريور 1383 ـ مدينه‌ي منوره

قرار بود ساعت 5/3 بلند شويم برويم نماز شب و بعد هم نماز صبح و زيارت و... البته اين‌ها همه در مقام حرف بود! خسته‌گي سفر آن‌قدر بود كه نماز شب پيش‌كش، نماز صبح‌مان هم قضا شد! 5/7 صبح بيدار شدم و پرده را كنار زدم و ديدم كه آفتاب زده. محسن را هم بيدار كردم. هر دوتا اعصاب‌مان از اين قصه خرد شده بود. حق داشتيم. هم‌اين اول كاري خدا گذاشته بود توي كاسه‌مان بدجور! البته من به روي خودم نياوردم. رفتم يك حمام مفصل و غسل زيارت و بعد هم آن پيراهن پُرنقش و نگارِ شاد و رنگين‌كماني را ـ كه خودم پارچه‌اش را انتخاب كرده بودم و مامان‌جان هم زحمت دوخت‌اش را كشيده بودند ـ پوشيدم و اودكلن‌زده و مرتب هم‌راه محسن ـ كه گلوش بدجوري چرك كرده ـ به طرف حرم راه افتاديم. هوا از هم‌آن اول صبحي داشت گرمي خودش را به رخ مي‌كشيد. براي اولين‌بار پا به صحن بزرگ مسجد النبي گذاشته بودم و معلوم است كه چه حسي وجودم را فرا گرفته بود! ساختمان مسجد را دور زديم به طرف بقيع و ناگهان... چشم باز كردم و خودم را مقابل گنبد خضراي مرقد پيام‌بر ديدم. در جا خشك‌ام زد. ايستادم. خيلي غافل‌گيركننده بود! باب جبرئيل بسته بود. هر روز تا چند ساعتي بعد از طلوع فقط زنان مي‌توانند از آن وارد شوند. از باب بقيع وارد روضه‌ي منوره شديم. هم‌آن اول ورود، سمت راست، ضريح مبارك نبي مكرم و نيز قبور دو خليفه‌ي اول و دوم قرار داشت. و البته همه در حراست آن طلاب وهابي و شرطه‌ها كه مانع نزديك‌شدن به ضريح مي‌شدند. بيش از آن‌كه حس گريه و دل‌گرفته‌گي داشته باشم، به طرز عجيبي احساس شادي و بهجت وجوم را فرا گرفته بود. ايستاديم مقابل ضريح و مفاتيح لبناني كوچك‌ام را به دست گرفتم و مشغول خواندن زيارت حضرت رسول شدم. ناگهان يكي از شرطه‌ها پيش آمد و «شيعه ... شيعه»كنان و با عتاب اشاره كرد كه كتاب‌ام راببندم. انگشت‌ام را گذاشتم لاي كتاب كه صفحه را گم نكنم. آن را درآورد و چند جمله‌اي آمرانه به تندي گرفت با مضمون شرك‌آميزبودن كار من! محسن آهسته در گوش‌ام گفت كه بروم عقب‌تر لابه‌لاي جمعيت كه حساس نشود. رفتم. اما چند دقيقه‌ي بعد دوباره سروكله‌ي ‌آن مردك اخمو پيدا شد كه جمعيت را شكافت و آمدم طرف من. اين‌بار با خشونت و عصبانيت بيش‌تر و البته با صداي بلند گفت كه كتاب‌ام را ببندم و اخطار هم كرد كه: «اين آخرين‌بار است!» جالب اين‌جا بود كه دو سه نفر كنار دستي من ـ كه پاكستاني بودند ـ كتاب‌چه‌ي دعايي دست‌شان بود و مشغول خواندن زيارت «حضرت ابي‌بكر صديق رضي الله عنه»‌ بودند! ولي شرطه‌ها كاري به كارشان نداشتند و فقط به مفاتيح و زيارت‌خواندن من گير دادند! خيلي دل‌ام گرفت. اولين گريه‌ي مدينه‌! مثل كودكي كه به دامان پدربزرگ مهربان‌اش پناه مي‌برد و شكايت آزار ديگران را مي‌كند. سرم را انداختم پايين. زيارت فارسي خواندن كه ديگر مفاتيح نمي‌خواهد!

عزيز عليه ماعنتم!