*

یادداشت‌های سفر حج ـ شهریور 1383 ـ 15

اقامه را که می‌گویند در اسکورت شرطه‌ی چاقالوی سابق‌الذکر امام‌جماعت سلانه سلانه از راه می‌رسد و به محراب می‌رود. شبیه هم‌این آیت‌الله‌های خودمان است. منتها به جای عمامه یک دشداشه‌ی سفید بلند بر سر دارد و عبای کرم‌رنگ و نازک‌اش هم با نوارهای طلایی دوردوزی شده. ریش بلندی دارد و به سنت اعراب، شکمِ ورقلنبیده‌ای. قبل از آن‌که تکبیر بگوید می‌ایستد و نگاهی از جنس فقیه اندر سفیه به سرتاپای من می‌اندازد. احتمالا در دل‌اش می‌گوید «این پسره‌ی یالقوز دیگه امروز سروکله‌اش از کجا پیدا شد؟! یه امروز ما صدقه ننداختیما! شیطونه می‌گه یه اردنگ بزنم اون‌جاش، پرت‌اش کنم بره صف آخر!» راست‌اش کمی می‌ترسم که نکند به سرش بزند و حرف‌های در دل‌اش را به زبان بیاورد و تمام نقشه‌ام نقش بر آب شود. سرم را پایین می‌اندازم که یعنی دارم برای نماز آماده می‌شوم. او هم قامت می‌بندد. حالا درست من پشت سر او قرار گرفته‌ام. در صفی که جز آن دو شرطه‌ی محافظ همه شیوخ دشداشه‌پوش‌اند و تنها من‌ام که یک پیراهن کتان و یک شلوار اسپرت خاکی‌رنگ بر تن دارم! خودم که فکرش را می‌کنم می‌بینم خدایی‌اش خیلی ضایع است! انگار که یک کلاغ سیاه روی پارچه‌ی سفیدی رژه برود! زار می‌زند. همه هم‌زمان الله اکبر می‌گویند و دست‌هاست که بر شکم می‌رود، جز من که مخلصاً از سرِ ریاکاری و شیطنت جوری دست‌هایم را کنار پاهایم آویزان کرده‌ام که شرطه‌ی کناری و شیخ عبدالله نمی‌دانم چه از سر حرص توی دل‌شان هرچه فحش بلد باشند نثارم کنند!

در محراب مسجدالنبی آن‌گونه که حین نماز کشف کردم (بنازم به این حضور قلب!) سه ردیف میکروفن وجود دارد: 6 تا در بالا برای پخش صدای امام‌جماعت حین ایستادن، 6تا در وسط برا ی هنگام رکوع و یکی هم نزدیک زمین برای هنگام سجده. جمعا 13میکروفن! خلاصه در همه حال جماعت مأموم صدای امام جماعت را می‌شنوند. لاکردار عجب صوت قشنگی هم دارد! آدم را حسابی کیفور می‌کند. یک کشف دیگر هم کردم: امام‌جماعت‌های اهل سنت هم در آغاز حمد و سوره‌ی نماز بسم الله می‌گویند. (آخه حاجی نقویان گفته بود نمی‌گویند). منتها آرام و جوری که حتا آن 13 میکروفن هم نمی‌شنوند و البته بنده با هم‌این دو چشم و دو گوش خودم دیدم و شنیدم. کشف دیگر این‌که حاجی امام‌جماعته بعد نماز نشسته بود و تسبیحات می‌گفت. طفلک مثل پیرمردهای خودمان با انگشت، و نه با تسبیح. کشف‌های مهم دیگری هم البته کردم که حال نوشتن‌شان را ندارم!

بالاخره نماز کذایی به پایان رسید و پیروزمندانه سلام دادم. راست‌اش خودم هم باورم نمی‌شد که عملیات با موفقیت کامل انجام شده باشد. عملیاتی که جرقه‌اش پریروز در ذهن‌ام خورد؛ وقتی روایتی را که پشت جزوه‌ی راه‌نمای کاروان نوشته شده بود برای چندمین‌بار با تعجب می‌خواندم:

«قال الصادق(ع): هر کدام از شما (شیعیان) که در صف اول پشت سر یکی از آن‌ها (اهل سنت) نماز بخواند گویی پشت سر رسول الله نماز خوانده است.»